Agvaya gittiğimizde eşe dosta söyledik.. ”Bir nine arıyoruz, suratı kırışmış, yorgun..” Halam ressam.. Bir yüz arıyordu.. Haber saldık.. ”Bir iki resim almak istiyoruz” diye..
Son gün geldi haber.. Yola düştük.. Eve geldik.. 2 katlı müstakil, mütevazi bir ev.. Merdivenleri çıktık ve;
Bizi torunu karşıladı.. 40 yaşında olan torunu.. 2. katın giriş avlusunda bizi misafir etti.. Babanesini yanımıza getirmek için müsade istedi..
Yanlarımıza gelince o Anadolu kadını, anladıkki banyo yaptırıyormuş bizim için tornu..
Elini öperken burnumuza çalınan sabun kokusu..
Ben değişik açılardan bir kaç fotoğraf alırken anlattı torunu..
Dedi ki;
Bana babanem baktı.. Şimdi bende ona bakıyorum.. O bana, ben çocukken baktı.. Bende ona, o çocuk gibiyken bakıyorum..
Babanem çok acılar çekti..
Son günlerinde ona mutluluğu vermeye çalışıyorum.. Benim 2 çocuğum var, birde babanem..
Babanem aşk evliliği yapmış.. Köylüsü olduğu dedemle.. Genç yaşta evlenmiş.. 16 yaşında.. Severek.. 5 yıl evli kalmış.. 4 çocuk doğurmuş.. 5 yıl sonra babanemi bırakıp Almanyaya gitmiş dedem.. Orda bir Almanla evlenmiş.. Babanem 22 yaşında dul büyütmüş çocuklarını.. Evlenmemiş..
Zaten fakir bir ailenin kızıymış.. Kıt kanaat geçinmiş.. Dedem bir daha aramamış, sormamış..
Sonra devam etti;
Hiç lastik ayakkabıdan başka birşey giymemek n’dir biliyormusunuz?
Hiç büyük şehir görmemek..
Hiç bir zaman kendini düşünmemek..
Dudağına ruj sürmemek..
Kadın olamamak..
Sürekli çalışmak.. Çocukları için çalışmak..
Ve şuan 85 yaşında ve dedemi hala seviyor..
Tornunun ses tonuyla dinlerken bunları; suratımız biraz buruşuk ve üzgündük..
Oysa o Anadolu kadınıydı..
Kurtuluş savaşımızın fedakar anaları..
Anadolu kadını..
